Charles André de Gaulle (1890-1970) francuski generał, polityk; uczestnik I wojny światowej; w 1920 r. był członkiem francuskiej misji wojskowej w Polsce; jako teoretyk wojskowy był zwolennikiem wojny manewrowej z użyciem dużych jednostek pancernych; w 1940 r. został dowódcą brygady pancernej, a po rozpoczęciu niemieckiej ofensywy na Francję wiceministrem obrony narodowej; był przeciwnikiem pertraktacji z Niemcami i odmówił uznania rządu marszałka Pétaina; przedostał się do Anglii i w Londynie zorganizował Komitet Wolnej Francji i francuskiej siły zbrojne na emigracji; w 1943 r. został przewodniczącym Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, przekształconego w czerwcu 1944 r. w Rząd Tymczasowy; w styczniu 1946 r. wycofał się z życia politycznego.

De Gaulle wrócił do działalności politycznej w okresie kryzysu wewnętrznego i wojny z Algierią w 1958 r. i ponownie stanął na czele rządu; w grudniu 1958 r. po raz pierwszy, a w 1965 r. po raz drugi został wybrany na prezydenta Francji; w sprawach wewnętrznych doprowadził do umocnienia władzy prezydenta kosztem parlamentu, w 1968 r. stłumił demonstracje studenckie; w polityce zagranicznej dążył do przywrócenia Francji pozycji mocarstwowej - utrudniał przystąpienie Wielkiej Brytanii do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, przeciwstawiał się wpływom USA w Europie, w 1966 r. doprowadził do wystąpienia Francji ze struktur wojskowych NATO; ze stanowiska prezydenta ustąpił w 1969 r. po przegranym referendum w sprawie reform administracji i senatu.

Po wybuchu II wojny światowej był dowódcą brygady pancernej 5. armii. W V 1940 został mianowany generałem; po rozpoczęciu niemieckiej ofensywy na Francję, od 6 VI wiceminister obrony narodowej w gabinecie P. Reynauda. Był przeciwny pertraktacjom z Niemcami, opowiadał się za ewakuacją rządu do Afryki Północnej i kontynuowaniem walki zbrojnej; w odpowiedzi na wystąpienie rządu Petaina o zawieszenie broni 18 VI de Gaulle, który poprzedniego dnia przybył do Londynu, wygłosił przez radio apel wzywający Francuzów do dalszej walki z Niemcami (za co 2 VIII został zaocznie skazany przez francuski sąd wojskowy na karę śmierci, degradację i konfiskatę majątku).