Kodeks Hammurabiego - jeden z najstarszych kodeksów na świecie - pochodzi z pierwszej połowy XVIII w. p.n.e.; powstał z inicjatywy władcy babilońskiego Hammurabiego w celu unifikacji prawa; Kodeks Hammurabiego składał się 282 artykułów zawierających przepisy z zakresu prawa karnego, prywatnego oraz procesowego; Kodeks miał charakter kazuistyczny, czyli formułowanie zawartych w nim przepisów polegało na wyliczaniu konkretnych przypadków, do których się one stosują; system kar opierał się na zasadzie talionu (polegała ona na orzekaniu kar identycznych ze skutkami przestępstwa - zasada: „oko za oko”) oraz na tzw. karach odzwierciedlających, ale ich wymiar uzależniony był od statusu społecznego sprawcy i poszkodowanego; tekst Kodeksu Hammurabiego został odkryty na tzw. steli Hammurabiego w 1901 r. w Suzie.