unia wileńsko-radomska - unia zawarta między Polską a Litwą w 1401 r. na podstawie dokumentu wystawionego przez Witolda w Wilnie i następnie potwierdzonego przez radę koronną w Radomiu; unia oddawała  rządy na Litwie dożywotnio Witoldowi jako wielkiemu księciu, z zachowaniem jednak władzy zwierzchniej Władysława II Jagiełły; unia polsko-litewska nabierała charakteru unii personalnej przy zachowaniu odrębności obydwu państw; unia potwierdzała zwierzchnią pozycję Władysława Jagiełły na Litwie, ale Litwini zapewnili sobie udział w wyborze nowego króla w przypadku jego  bezpotomnej śmierci; Polska i Litwa zobowiązały się do pomocy przy odpieraniu ewentualnych najazdów wrogów zewnętrznych.