4. 4. Walka o władzę na światem chrześcijańskim

1. Schizma wschodnia – 1054 r.

a. przez stulecia pogłębiały się różnice między Kościołem na Wschodzie i Zachodzie

– spory dotyczyły dogmatów religijnych – czyli głównych prawd wiary

– stolicą Kościoła zachodniego był Rzym, a wschodniego Konstantynopol

– na czele Kościoła zachodniego stał papież, a wschodniego – patriarcha

b. papież i patriarcha wzajemnie obłożyli się ekskomuniką

c. do ostatecznej schizmy (rozłamu) doszło w 1054 r.

– chrześcijanie zachodni nazywani są katolikami

– chrześcijanie wschodni – prawosławnymi

2. W XI w. doszło do konfliktu między papiestwem a cesarstwem

a. we wczesnym średniowieczu arcybikupi i biskupi podlegali królom

– władcy mieli wpływ na obsadę wysokich stanowisk kościelnych

– władcy dokonywali inwestytury, czyli:

nadawali duchownym stanowiska

nadawali przypisane do stanowisk posiadłości

b. papież Grzegorz VII postanowił uniezależnić Kościół od władzy świeckiej

– doprowadziło to do konfliktu z cesarzem Henrykiem IV o inwestyturę

– papież obłożył Henryka IV ekskomuniką

– cesarz musiał się ukorzyć przed papieżem w – odbyło się to w 1077 r. w Canossie

c. walka była jednak kontynuowana w następnych latach przez ich następców

3. Konflikt został  zakończony zawarciem konkordatu w Wormacji w 1122 r.

a. cesarz zrezygnował z decydowania o obsadzie stanowisk kościelnych

b. godności kościelne miały być przyznawane zgodnie z przepisami kościelnymi

c. cesarz i papież podzielili się inwestyturą

– papież odtąd miał nadawać stanowiska kościelne

– władca świecki zachował prawo do nadawania dostojnikowi kościelnemu majątku