zasadźca - w średniowieczu osoba osadzająca w imieniu władcy lub innego pana dominialnego wieś lub miasto; zasadźca zajmował się werbowaniem nowych osadników, którym zapewniał warunki do zagospodarowania, za co najczęściej otrzymywał dziedziczne sołectwo lub wójtostwo w zakładanej przez siebie osadzie.