Mierosławski Ludwik (1814-1878) generał, działacz powstańczy; w 1830 r. ukończył korpus kadetów w Kaliszu i w powstaniu listopadowym walczył w randze porucznika; po upadku powstania wyemigrował i związał się z karbonariuszami i Młodą Polską, a następie z Towarzystwem Demokratycznym Polskim; w 1845 r. został mianowany wodzem przygotowywanego powstania, ale w 1846 r. został uwięziony; po odzyskaniu wolności  dzięki rewolucji berlińskiej w 1848 r. został wodzem naczelnym oddziałów powstańczych w Wielkopolsce - bił się pod Miłosławiem i Wrześnią; w 1849 r. walczył jako wódz naczelny na Sycylii i w Badenii; w latach 1861-62 był dyrektorem szkoły polskiej w Genui, a następnie w Cuneo; podczas powstania styczniowego został wyznaczony przez Czerwonych na dyktatora – w lutym 1863 r. jego nieliczny oddział został pobity, a on sam odniósł rany i wrócił do Francji, gdzie działał jako naczelny organizator sił zbrojnych za granicą.