Traktat Świętego Przymierza

Paryż, dnia 26 września 1815 r.

W imię Przenajświętszej i Nierozdzielnej Trójcy (...) doszli ich Ce­sarskie i Królewskie Mości: cesarz Austrii, król Prus i cesarz Rosji do przekonania o konieczności oparcia stosunków wzajemnych na wzniosłych prawach, które głosi nauka boskiego Zbawiciela. Oświadczają tedy uroczy­ście, że celem niniejszego aktu jest obwieszczenie całemu światu, iż odtąd zarówno wewnątrz ich państw własnych, jak i w stosunku do państw ob­cych drogowskazem ich postępowania będą przepisy tej świętej wiary, nasady sprawiedliwości, miłości i zgody (...)

Artykuł I Zgodnie ze słowami Pisma Świętego nakazującymi wszyst­kim ludziom by byli sobie wzajemnie braćmi, trzej monarchowie wiążą się węzłami prawdziwego, nierozerwalnego braterstwa, uważając się za współrodaków gotowych przy każdej sposobności do udzielenia sobie wzajemnie pomocy i poparcia (...)

Artykuł III. Wszystkie mocarstwa, które przyjmą powyższe święte zasady i które, uznając doniosłość ich dla szczęścia narodów żyjących tak długo w niepokoju, dążyć będą do tego, by prawdy te odtąd wywierały cały należny im wpływ na losy ludzkie, będą z wielką radością i skwapliwością przyjęte do tego świętego przymierza.

Franciszek – Fryderyk Wilhelm – Aleksander

 Historia  powszechna.   Czasy  nowożytne 1640-1870. Wybór  tekstów  źródłowych pod red. B. Krauzego, Warszawa 1951, cz. II, str. 22-23

 

1. Wymienionych w tekście źródłowym władców przyporządkój do państw, w których panowali.

2. Jaki cel stawiali sobie twórcy Świętego Przymierza w świetle cytowanego źródła?

3. Na podstawie wiedzy pozaźródłowej oceń, w jaki sposób Święte Przymierze wpływało na sytuację polityczną w Europie.